Archive

Posts Tagged ‘aandu’

ஆண்டு விழா

October 9, 2016 4 comments

பள்ளி பருவத்தில் நாடகங்கள் சில நடித்திருக்கிறேன். சுற்றி உள்ள பிற பள்ளிகளில் ரோமியோ ஜூலியட்களும், ஷேக்ஸ்பியரின் மற்ற கதாபாத்திரங்களும் கை கோர்த்து காதல் வசனம் பேசி வந்த வேளையில்; எங்கள் பள்ளியில் முருகர்கள் உலகத்தை சுற்றி வருவதும், கட்டபொம்மன்கள் தூக்கிலிடப்படுவதும் வருடாந்திர நிகழ்வாக இருந்தது. அப்போ கொஞ்சம் வயித்தெரிச்சலா தான் இருந்தது, ஆனா இப்போ நெனச்சா பெருமையா இருக்கு. நான் பதினோராம் வகுப்பு படிக்கையில் நடந்த ஆண்டு விழாவில் ‘விபீஷண சரணாகதி‘ எனும் தலைப்பு தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டிருந்தது. ஆங்கில வசனம் வேற. அன்று பாடம் முடிந்ததும் என்னை அழைத்து “5 மணிக்கு நியூ ட்ராமா ப்ராக்டீஸ். 7ஏ கிளாஸ்ரூம்க்கு வந்துடு” என்றார் என் ஆங்கில டீச்சர் . “என்ன ரோல் மேம் எனக்கு ? ” என்று கேட்டதற்கு ஒன்றும் கூறாமல் சிரித்து விட்டு சென்றார் .

நாடகம், அதற்கு ஒத்திகை, ஆண்டு விழாக்காலம் என்றாலே ஒரே ஜாலி தான். இதை சாக்காக வைத்து பல வகுப்புகளை கட் அடித்து விட்டு போகலாம். அதே குஷியுடன் 5 மணிக்கு போனேன் . பல தெரிந்த முகங்கள் மத்தியில் அவளும் இருந்தாள் . “நம்ம பேட்ச் தான்டா வேஸ்ட். நம்ம சீனியர் செட்டும் சூப்பர், ஜுனியர் பொண்ணுங்கள பத்தி கேக்கவே வேணாம், யார பாக்கறது யார விடறது தெரியல” என்ற உலக வழக்கு என் பேட்ச்சுக்கும் பொருந்தும். ஆயினும் இந்த சமன்பாட்டில் சேராத ஓரிரு பெண்களில் அவளும் ஒருத்தி. நாடகத்தில் நமக்கு ஜோடி கதாபாத்திரம் அவளுக்கு கொடுத்தா நல்லா இருக்குமேன்னு நெனச்சிக்கிட்டே எங்க இங்கிலிஷ் டீச்சர் கிட்ட போனேன். “உனக்கு தான்டா சென்ட்ரல் ரோல். இருக்கிறதிலேயே நிறைய டயலாக் வேற. ஒழுங்கா பண்ணிடு” என்று சொல்லிக்கொண்டே கையில் சுமார் மூன்று பக்க வசனத்தை கொடுத்தார். பெருமையோடு வாங்கினேன். தலைப்பில் பரிச்சயமான ஒரு பெயர். ஹனுமான்.

அந்த ஒரு நொடியில் மனதில் பல பிம்பங்கள் ரோட்டை கிராஸ் பண்ணி சென்றன. குரங்கு முகத்துடன் நீண்ட வால் வைத்து பள்ளிக்கு முன் ஸ்டேஜில் நிற்பது துவங்கி, ‘ஜோடியா கேக்கற ஜோடி‘ன்னு கடவுளே காரி துப்புவது வரை. “சான்ஸே இல்ல மிஸ், வேற ரோல் குடுங்க எனக்கு” என்றேன். “அதான் சொன்னேனே உனக்கு தான் டயலாக் அதிகம்ன்னு” என்றார். “அவளுக்கு என்ன ரோல்?” என்று கேட்டேன் ஏதோ நவீன ராமாயணத்தில் ஆஞ்சநேயருக்கு ஆள் இருக்கற நெனப்புல. “சீதா” என்றார். படார்னு நெஞ்சு வெடிக்கற சத்தம் கண்டிப்பா பிரின்சிபால் ரூம் வரைக்கும் கேட்டிருக்கும். “ராமர மீட் பண்ணியா” என்று ஒரு 12th சீனியரை நோக்கி கை காட்டினார். மனசுக்குள்ள “மேடி… மேடி… ஹோ ஹோ மேடி” பாட்டை போட்டு அவனை ஒரு முறை நன்கு முறைத்தேன்.

ஓரிரு ஒத்திகைகள் முடிந்தபின்தான் தெரிந்தது எனக்கும் அவளுக்கும் இடையில் நிறைய வசனங்கள் உள்ளனவென்று. ஆனால் வேடிக்கை என்னென்னா அதில் முக்கால்வாசி வசனங்கள் ஆரம்பிப்பது ‘மதர்‘ அல்லது ‘சீதா மாதா‘ வில் தான். நல்லா செஞ்சீங்கடா. இதுல உச்சகட்ட காமெடி சீதையும் ராமரும் நின்று கொண்டு முதல் தளத்திலிருந்து வசனம் பேச, என் மொத்த வசனமும் நான் முட்டி போட்டு பேஸ்மெண்ட்டிலிருந்து தான் பேசிக்கொண்டிருந்தேன். இப்படி முட்டி தேய ஒரு மாதம் ஒத்திகை பார்த்தபின் இறுதியாக ஆண்டு விழா வந்தது. இத்தனை நாள் பள்ளி சீருடையில் ஒத்திகை பார்த்து பார்த்து வேஷம் போடுவதில் உள்ள குல்மா வேலைகள் தெரியாமல் போய்விட்டது.

நான், சுக்கிரீவன் மற்றும் வானர கூட்டங்கள் சென்று வாயில் ஒரு அயிட்டத்தை ஒட்டிக்கொண்டு வந்தோம். எனக்கு ஒரு வால் பொருந்திய பஞ்சகச்சம் தயாராக இருந்தது. அதை மாட்டிக்கொண்டு வரிசையில் நின்னால் எனக்கு பின் அஞ்சு-பத்து அடிக்கு ஒருத்தனும் நிக்க முடியாது. அவ்ளோ நீள வால். இதையெல்லாம் மாட்டிகிட்டு சட்டை எங்கடான்னு தேடிட்டு இருந்தேன். எங்க இங்கிலிஷ் மிஸ் வந்து “ஹனுமான் சட்டெயெல்லாம் போட மாட்டார்டா. அந்த நெக்லஸ்ல்லாம் போட்டுட்டு வா. டைம் ஆச்சு” என்றார். ஏற்கனவே அருமையான கெட்டப், இதுல டாப்லெஸ் வேறயா! முடியவே முடியாதுன்னு ஒற்றை வாலில் நிற்கவே சிம்மாசனத்திற்குப் பின்னிருந்து விசிறும் பெண்களிடமிருந்து எக்ஸ்ட்ரா சில்க் துப்பட்டா ஒன்றை உஷார் செய்து கொடுத்தார். முத்து படத்தில் வர்ற வயசான ரஜினி ஸ்டைலில் அதை உடலில் சுற்றிக்கொண்டு வந்தேன் .

என்னடா நம்ம கோலம் இப்படி அலங்கோலமா இருக்கேன்னு நினைத்துக்கொண்டு வெளியில் வந்தால் விஷ்ணு கதாபாத்திரத்தில் நடிக்கும் நண்பன் எதிரில் வந்தான். உடல் முழுவதும் அடையாளம் தெரியாத அளவிற்கு நீல பெயிண்ட். நம்ம எவ்வளவோ பரவாயில்லை என்று மனசை தேத்திக்கொண்டு மேடை நோக்கி சென்றேன். மண்டோதரி, சீதா உட்பட எல்லா பெண் கதாபாத்திரங்களுக்கும் முழு அலங்காரத்துடன் பட்டுப்புடவை வேற. பாதி டயலாக் அங்கேயே மறந்து போச்சு. நாடகம் துவங்கியது. ஆஞ்சநேயர் வேஷம் போட்டிருக்கோம், மனச அலைபாய விடக்கூடாது என்று சிந்தனையை ஒருமுகப்படுத்துகையில் “சாமி வேஷம்ன்றதுனால ரெண்டு நாள் கவுச்சி கூட தின்னாம இருந்தேன்” ன்னு கமல் சொல்லுவது நினைவுக்கு வந்தது. எப்படியோ நல்லபடியாக பாதி நாடகம் முடிந்தது. அப்போதான் சைத்தான் சைக்கிள்ல வர ஆரம்பித்தது.

அவரவர் காட்சி முடிந்தவுடன் திரைக்குப் பின்னே இருக்கும் ‘பேக் ஸ்டேஜ்‘ க்கு செல்வோம். அடுத்த காட்சி வரும் வரை அங்கிருப்போம். எங்க ஸ்டேஜ், பெஞ்சுகள் ஒன்று சேர்த்துக் கட்டப்பட்டு அமைத்திருந்ததால் திரைக்குப் பின் பெரிய பள்ளம் இருந்தது. ஒரு காட்சி முடிந்ததும் நான் வேகமாக ஓட, என் வாலினால் பேலன்ஸ் மிஸ் ஆக , வேறு எங்கும் தாங்கிப் பிடிக்க இடமில்லாமல் போக, என் பக்கத்தில் சிம்மாசன விசிறி ஜூனியர் பொண்ணு ஒன்னு நிக்க, கப்புன்னு அனிச்சையா அவள் இடுப்பைப் பிடித்து நான் தாங்கி நிற்க, கேவலமாக ஒரு முறை முறைத்தாள். நல்ல வேல செருப்பு போடல. மீதி நாடகம் முழுவதும் விசிறியை என் மூஞ்சில் விட்டெறியப்போற மாறியே விசிறினாள்.

நாடகம் முடியும் வேளையில் உச்சக்காட்சி நடக்குதம்மா‘ என்ற சீனில் சீதை தான் அணிந்திருக்கும் முத்து மாலையை கழட்டி என்னிடம் குடுப்பாங்களாம். நான் அதில் என் ராமரின் பெயரைத் தேடிக்கொண்டே இருப்பேனாம். அப்படியே திரையை மூடி நாடகம் முடியும். இதுல நம்ம சீதா டுபாகூர் மாலையைத் தராம, அவ போட்டிருந்த ஒரிஜினல் முத்து மாலையைக் கழட்டி கொடுக்க, நானும் நாடகம் முடிஞ்ச குஷியில் எங்கேயோ தூக்கி அடிச்சிட்டேன். ஒரு மணி நேரம் அந்த வாலோட போய் தேடிக் கொடுத்துட்டு வந்தேன். பையன் கண்டிப்பா பசில இருப்பான்னு தெரிஞ்சு என் தாய்க்குலம் நாலஞ்சு சமோசாக்களை முன்னரே வாங்கி பார்சல் செய்து கொடுத்துவெச்சிருந்தாங்க. இரவு பதினோரு மணிக்கு அதை பங்கு போட்டு சாப்பிட்டு நானும் என் நண்பர்களும் சைக்கிளை உருட்டிக்கொண்டு சென்றோம். வாயில் சமோசாவை அடைத்துக்கொண்டே அந்த இடுப்பு மேட்டரை நண்பர்களிடம் சொன்னது இன்றும் நினைவில் உள்ளது!